προσβάλλει_ συλλαμβάνεται

περίληψη_
Η εργασία αποτελεί μία απόπειρα ‘συνειδητοποίησης’ μιας διαδικασίας παραγωγής μορφών και, εν συνεχεία, συστηματοποίησης της διαδικασίας αυτής, με την παράλληλη προσέγγιση των καταστάσεων ανοικείωσης και σοκ που αυτή προκαλεί σε ένα υποκείμενο [Υ] - προγραμματισμένο δέκτη - αισθητήρα ερεθισμάτων που εισάγεται και μεταλλάσσεται στην εξέλιξη μιας performance σε τρεις πράξεις, σύμφωνα με τα προσλαμβάνοντα κάθε φορά ερεθίσματα.
Οδηγούμαστε στην επινόηση ενός αντικειμένου, ενός ευφυολογήματος μιας νέας οντολογικής αρχιτεκτονικής, ανεξάρτητης και ελεύθερης από εξωτερικές αξίες. Αυτό επιχειρείται με την παρεμβολή στη διαδικασία ενός τυχαίου, τεχνητού όρου με έμφυτη τάξη και εσωτερική λογική, ενός επινοημένου τόπου που θα παρέχει το αναγκαίο για το ξεκίνημα, κίνητρο για δράση: ενός μοσχεύματος, μιας γενετικής παρεμβολής ενός ξένου – ανοίκειου σώματος μέσα σε έναν ξενιστή για να παρέχει ένα νέο αποτέλεσμα. Θεωρούμε ότι ο όρος αυτός ενέχει ιδιότητες παράσιτου.
Το παράσιτο ανάγει τη λειτουργικότητα του υποδοχέα – ξενιστή σε μήτρα γένεσης απειρίας ενδεχομένων μια σειρά από τα οποία περιέρχεται, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, στην εν ενεργεία κατάσταση ακινητοποιούμενη στιγμιαία.
Κάθε στιγμιότυπο, είναι μεν υλικά στατικό, αλλά κινεί τη διαδικασία εκ νέου, ανατροφοδοτώντας τη με δεδομένα που εκμαιεύει από τον οργανισμό που παρασιτεί. Ο σχεδιασμός, στον οποίο εισάγονται με τον τρόπο αυτό προσαρμοστικοί μηχανισμοί, που ρυθμίζουν την ανταπόκριση στις συνεχώς μεταβαλλόμενες ανάγκες και συνθήκες, μετατοπίζεται προς την αναζήτηση της μορφής ενός πολύπλοκου, μεταβλητού, κινητού δικτύου παράσιτων ψηφιακά συνδεμένων τόσο με τους ξενιστές όσο και μεταξύ τους: στην πόλη εγκαθίσταται ένα σμήνος από ομότιμες οντότητες, που σε δεύτερο επίπεδο τροφοδοτείται από το υποκείμενο[Υ] - ενεργοποιητή – φορέα πληροφορίας.

summary_
The present paper is an attempt to conceptualize a form production method, which is eventually systematised, approaching, at the same time, the uncanny and shock situations caused by the forms produced, to a subject [Y] - programmed receiver – sensor, that evolves during the progress of his/her 3-act-performance, according to the way he/she perceives the images around him/her at each stage.
We get to conceive a ‘device’, an object of a new, ontological architecture, independent and free from external values. This is attempted with the insertion in the process of a random, artificial ‘term’ with inherent order and internal logic, an ‘invented topos’, which will provide the necessary for the start motif for action: a graft, a genetic insertion of a foreign, uncanny body into a host in order to produce a new result.
We assume that this invented ‘term’ involves parasite properties. The parasite exalts the functionality of the receptor - host to a matrix of production of an infinite number of contingencies, some of which, instantly immobilized, under specified conditions, are activated. Each one of these ‘shots’ is materially static, however it initiates the process ‘de novo’, giving it a feedback of the data extracted from the receptor – host organism. This way, adaptive mechanisms that regulate the response to the ever changing needs and circumstances, are inserted in the design process, which is finally shifted to the search of a complex, variable, mobile, parasite network, digitally linked: a swarm of peer entities settles in the city, which is fed, on a second level by the subject [Y] - activator - information vehicle.